Cenneti hak eden insanlar kimlerdir?

Neden herkes cennete gitmek ister ama hiç kimse ölmek istemez?  Yazıma komik ama düşündürücü bir sözle başlamak istedim. Belki nereye gideceğinden emin değildir; yalan dünyanın geçici lezzetlerine dalmıştır; tul-i emel sahibidir. Cennete gitmek isteyenin öncelikle onu hak etmesi gerekiyor.

Bilmeliyiz ki cennet ucuz değil cehennem lüzumsuz değildir. Ne ektiysek sonsuzlukta da onu biçeriz.

Kimin cennetlik kimin cehennemlik olduğunu yalnızca bizi yaratan bilir. Biz sadece tahmin edebiliriz. Bunlar kimler olabilir?

• Büyüklerine anne ve babalarına saygı gösterenler.


• Başkalarına yardımcı olan, insanlara faydalı olanlar.


• Hayatı kolaylaştıran buluşlar yapan bilim adamları, sağlık alanında çalışmalar ve buluşlar yapanlar.


• Helal ve alınıteri ile kazanalar. Başkalarının hakkına göz dikmeyenler.


• Özü sözü bir olan, kimseye zulm etmeyen, insanlara iyliği dokunan kimseler.


• İnancına riya bulaştırmayanlar.


• İnsaların elinden, beliden ve dilinden emin olduğu kimseler.


• İnsanlara iş ve aş verenler, düşeni kaldırmaya çalışanlar.


• Zalime karşı tavrı olanlar. Dilsiz şeytan olmayanlar.

Veya tam tersi bazı vasıflar ise zıddı bir duruma işaret eder.

• Zalim kimseler


• Yalancı ve Riyakarlar


• İnsanlara alay edip, itibarsızlaştırmaya çalışanlar.


• Kendini beğenmiş, ukela, kibirli tipler.


• İnsanları dışlayanlar, onları sığdırmayanlar, ekmeğinden edenler.


• Başkalarının haklarını çalmak için menfaat odaklı örgütlenenler.

Gerçek benlik ve zihin oyunları

Mutluluk ve Sonsuz Huzurun Yolları

Bazı insanlar sorunlardan asla kurtulamaz ve kendilerini sürekli çıkmazda, bitmek bilmeyen bir girdapta hissederler.  Geçmiş tecrübelerle ve algılarımızla oluşturduğumuz zihin ile bilinçaltımızın ya da gerçek benliğimizin mücadelesidir aslında yaşadığımız.  Zihnimiz veya egomuz aslında biz değiliz.

Depresyon, iç çatışmaların, zihniniz sürekli kurgulayıp kısır döngüye soktuğu çıkmazlar gerçek benliğimizin temizliğini ve saflığını anlayamayıp kendi egomuzun oluşturduğumuz dünyada sıkışıp kalmaktan meydana gelir.

Kin, nefret, intikam, kıskançlık gibi duygular egonun beslediği ve büyüttüğü duygulardır. Gerçekte insan ruhu temizdir ve burada tetikleyici kirlenmiş duygular yer almaz.  Panik ataklar, depresyon hep bu iç çatışmaların ürünüdür.

Echart Tolle "Şimdinin Gücü" gücü adlı kitapta yaşadıklarını anlatıyor.

"29 yaşıma kadar sürekli intihar eğilimli depresyon yaşıyordum. Bir korkuyla uyandım. Gördüğüm her şey yabancı ve düşmanca gözükmüştü. Eşyalar, dışardan gelen trenin sesi hiç böylesine yabancı ve ürkütücü değildi. O gece yaşadığım hissettiğim en kötü anlardı. Dünya ve nesneler düşmanca ve tiksindirici bir hal almıştı benim için.

İçimdeki ses sürekli bana "Kendimle daha fazla yaşayamayacağım".   diyordu.  'I  can't live with myself any longer' Suddenly i become aware of what a peculiar thought it was. Am i one or two?"

O halde kaç tane ben vardı?  Bir mi iki mi? Sanırım sadece biri gerçekti.  İçimdeki ses direnme boşuna diyordu. "resist is nothing". Yaşadığım korkunun ardından yakalandığım enerji akımı ile bir boşluğa sürüklenmiştim. Artık hiç korku kalmamıştı. Sabah kalktığımda başka biri olmuştum. Yıllarca huzur içinde parklarda mutlu ve huzurlu bir şekilde oturdum. Bana gelip bunun sırrını isteyenlere "Sen zaten sahipsin. Sadece zihnin fazla ses yapıyor". diye cevap verdim.

'I realized that what  everybody is looking for had already happened to me. I understood that intense pressure of suffering that night must have forced my consciousness  to withdraw from its identification with the unhappy and fearful self

"Anladığım herkese olan şey zaten bana olan şeydi. Yaşadığım yoğun baskılı  acılar bilincimin  korku dolu mutsuz kendi kimliğinden çekilmesiydi ."

Şimdilerde ruh hocalığı yapan yazar "Şimdinin Gücü" kitabını doğuran olayı ve değişimi anlatıyor. Kitap Amerika ve tüm dünyada Bestseller (en çok satan kitap olmuştur).

Kitabı kesinlikle okumanızı tavsiye ediyorum.

Başka bir alınıtı:

"Yol kenarında oturan dilenci yoldan geçen yabancıdan sadaka ister. Yabancı sana verebileceğim bir şey yok der. Sonra dilenciye üzerinde oturduğun nedir diye sorar.

Dilenci: Yıllardır oturduğum bir kutu sadece der.

Yabancı: Hiç içine bakmayı düşündün mü diye sorar.

Dilenci : Hayır sadece bir kutu ne olabilir ki.

Yabancı ısrar eder, dilenci kutuyu açtığında içinde altın dolu olduğunu görür."

Yazar ben size bir şey veremeyen ama içinize bakmanızı söyleyen yabancıyım aslında diyor.

Kazandığını sandığın anda kaybetmek

Eden bulur derler ya, hiçte haksız sayılmaz eskiler. Başka bir söz ise “insana kazandığından başkası yoktur.” sözüdür.Hayatın koşuşturması,bitmek bilmeyen hırs,ihtiras ve yarış içerisinde insan kendini unutur. Sonunu göremez maddi olan her şeye olan bu aşk artarak manevi olan bir çok şeyide beraberinde götürür. Elindeki imkanlarla yetinmeyi ve kalıcı olan insani değerleri kazanmak ve her şeyin hayırlısını istemek yerine, sadece nefsi için yaşar. Kendini bitmek bilmeyen bir kısır döngünün içerisinde bulur.Kendini sınamak için verilen geçici zevklerin kölesi olur. Tek bir amacı vardır,hayatta kalabilmek ve eklediği servetine daha fazlasını eklemek. Dünyanın saltanıtı da, mülkü de, zevkleri de, eğlenceleri de gelip geçicidir. Kalıcı olan güzel ahlak ve yaptığımız işlerdir.

Üç kuruşluk dünyada, üç kuruş daha fazla kazanmak için, 3 kuruşluk insan olmaya değer mi?

Kula kulluk etmek insana yakışır mı? Bakıyorsunuz insanlar birbirinin ayağını kaydırmaya çalışıyor. İnsan ilişkileri ekonomikleşiyor. Diğerlerini saf dışı bırakarak kendine çıkar sağlamaya çalışan ve bununla kazandığını zannedenler var. Aslında hayatta yaptığınız her şey bumerang etkisine sahiptir. Yaptıklarınız kısa vadede olmasa da uzun vadede kesinlikle size geri döner. Hak sahibini kesinlikle bulacaktır.

“Bazen kazandığını sandığın anda kaybeder,kaybettiğini sandığın anda kazanırsın.” sözü bana ait olan ve deneyimlerimle gördüğüm ve kabul ettiğim bir kuraldır.

Gerçekten sadece iyi ve güzel şeylere odaklaşın,kalp kırmayın. Elde ettiğinizi her şeyde hayır, huzur ve afiyet olsun istiyorsanız bunu yapın.İnsan ilişkilerini ve davranış bilimlerini öğrenin ve insanı insan yapan değerlerin bunlar olduğunu bilin.

Kin ve Nefreti Sevgiye Dönüştürün

Kendimizi yıpratmanın en basit yolu içimizde kin ve nefret barındırmaktır. Kini ve nefreti sevgiye dönüştürmeye başlar, insanları affetmenin erdem olduğuna inanırsanız içinizde sonsuz huzurun kendiliğinden oluştuğunu hissedersiniz. Kendinizi yıpratmak ve tüketmek yerine kısacık insan hayatında huzurlu yaşamanın yolunu bulmuş oluruz.
İnsanlara hatalarını düzeltmek için ikinci bir şans verin. Affetmeyi öğrenin. Yıkmak kolaydır. Kesip atmak da öyle.
Kimi insan size karşı hata bile yapmış olsa belki sizi gerçekten kırma niyetinde olmayabilir. Belki bir anlık öfkesinin, düşünmeden ettiği bir sözün sonucunda sizde böyle bir izlenim bırakmış olabilir.

Kırmak, unutmak ve kin beslemek kolaydır. Oysa kin ve nefret insan ruhunu kirleten zarar veren lekelerdir.
Ruhsal birçok sorunun altında hased, kıskançlık, anlamsız gurur ve kin yatar.
Hayat bir yolculuktur. Zevk almasını bilin yeter. Yolculuğun tadını çıkarın. Nasılsa araç son durağa geldiğinde anlamsız duygulardan eser kalmayacak. Eden ettiğini bulacak. Sen havale et rahmeti sonsuza bırak o halletsin.

Yardımsever ve güzel ahlak sahibi olmak, Allah rızasını kazanmak, dünyada elde edilecek her türlü maddiyattan daha kıymetlidir.

İnsanların yaşı üzerine

 

Yaş denilince insanın aklına, doğduğu zamandan bulunduğu ana kadarki geçirdiği yıl ve gün sayısı olan takvim yaşı akla gelir. Kişiler yaşa göre kategorize edilirken, çocuk, yetişkin, yaşlı gibi ifadeler kullanılır. 18 yaşından küçükler yetişkin sayılmaz ve bazı haklardan mahrum kalırlar. 20 yaşındaki bir insanın genç, biraz daha olgun ve yetişkin olduğu kabul edilir. Bazen yukarıdaki söylediklerimizin aksine 15 yaşında olmasına  rağmen 30 yaşındaki gibi davranan, akranlarına göre daha olgun, ne söylediğini bilen, güzel işler başaran insanlar olabileceği gibi, sahip olduğu yaşa göre daha düşük özellikler ve davranışlar sergileyen kimseler de olabilir. Sürekli insan davranışları ve doğası üzerine kafa yoran birisi olarak, gözlemlerim doğrultusunda edindiğim bilgiler ışığında, öğrendiğim yeni şeylerden bir tanesi, insanın zaman içerisinde geçirdiği sürenin, kişinin olgunluğu, zekası ve gelişimi üzerinde aynı etkiye sahip olmadığı idi. Tabi tıbbi olarak biyolojik yaş olan, insanın yıpranma ve hücre yaşını da eklemek gerekir. Kaç çeşit yaş vardır?

Takvim Yaşı

İnsanların zaman yaşıdır. Doğduğundan yaşamının sonuna kadar geçirdiği herbir yılın toplamıdır. Takvim yaşı biyolojik yaş üzerinde her zaman aynı etkiye sahip değildir. Kimi insan aynı yaşa sahip olmasına rağmen biyolojik olarak daha sağlıklı ve genç kalabilir.

Olgunluk yaşı

Kişilerin hayattan edindikleri tecrübelerle olgunlaşması, kemale ermesi, hatalarından ders çıkarma yeteneği, kendini sorgulayabilme yaşıdır. Olgun insanlar ne yaptıklarını bilen, işlediği fiilleri neden-sonuç ilişkisine dayandırarak yorumlayabilen kişilerdir. Bundan dolayı olgun insan olarak kabul edilirler. Aksi durumlarda densizlik, patavatsız davranışlar görünür. Kırıcı sözler söyleme, yaptığına pişman olma gibi. Çünkü hayattan alınmış ders sayısı çok azdır.

Zeka Yaşı

İnsanların anlama, kavrama ve muhakeme gibi özelliklerinin gelişme yaşıdır. İyi beslenmek, beyin egzersizi yapmak gibi faaliyetler kişileri hem Alzheimer  gibi hastalıklardan korur hem de beyin   hücrelerinin ve fonksiyonlarının daha aktif olmasını sağlar. O halde ne yapmalıyız? Sürekli öğrenmeli ve yaratıcılık yeteneğimizi geliştirmeliyiz. Beynimizi aktif tutmalı ve yeni şeyleri kurgulama ve sorgulamaya itmeliyiz.

Biyolojik Yaş

Stres,yaşam tarzı,genetik faktörler gibi nedenlere bağlı olarak değişen biyolojik yaşlanma süresidir. Spor yaparak,anti-aging formüllerini uygulayarak daha genç kalabilirsiniz.

 

 

 

 

 

Özgürlükler, Adalet ve Demokrasi

 

Şu sıralar politikacıların dillerinden düşmeyen ve sürekli dile getirilen bazı sloganlar    var.   Bunlar  özgürlükler,  demokrasi  ve  insan hakları   gibi kelimeler. Hatta yeni Anayasa değişikliklerinin temelini bunlar oluşturacağı söyleniyor.  Tabi ki yıllardır herkesin özlemini çektiği, böyle bir ülkede yaşamak.. Geçmişten günümüze bunda ne kadar başarılı olundu ve ileride ne değişir bilmiyorum. Ama bildiğim tüm bunların hepimizin ortak sorunu olduğu.

Saygı ve Empati adlı bir yazımda şöyle demiştim

“Kimilerine göre özgürlük aşırı derecede sınırlanmış,hatta fikir özgürlüğü gibi en temel konularda kendini kapana kısılmış hisseden kesimlerin haklı feryadı olduğu gibi, yaptıklarını her zaman meşru göstermeye çalışanların sığındığı “dokunulmazlık” ta özgürlüğe ayrı bir bakış açısı getiriyor.”

Kanunların yapılması veya yerine yenisinin konması kadar, bunların herkes için tam olarak adil bir şeklide uygulanabilmesi, kişilerin sahip olduğu mevki ve sorumluluğun bilincinde bir hukuk devleti olabilmektir asıl olan. Ülkenin her bireyinin temsil edildiği, sorunlarının paylaşıldığı demokrasi ortamının yaratılabilmesidir.

Anayasamızda değişmez maddeler arasıdan yer alan “sosyal devlet ilkesi” üzerinde de durmak gerekiyor. Bu madde değişmedi ve yerinde durmakta. “Sosyal devlet; ferdin huzur ve refahını gerçekleştiren ve teminat altına alan, kişi ve toplum arasında denge kuran, emek ve sermaye ilişkilerini dengeli olarak düzenleyen, özel teşebbüsün güvenlik ve kararlılık içinde çalışmasını sağlayan, çalışanların  insanca yaşaması ve çalışma hayatının kararlılık içinde gelişmesi için sosyal, iktisadî ve malî tedbirler alarak çalışanları koruyan, işsizliği önleyici ve millî gelirin adalete uygun biçimde dağılmasını sağlayıcı tedbirler alan adaletli bir hukuk düzeni kuran ve bunu devam ettirmeye kendini yükümlü sayan, hukuka bağlı kararlılık içinde ve gerçekçi bir özgürlük rejimini uygulayan devlet demektir.”

 

Sağlıkta Fırsat Eşitliği 

“Sağlık hizmetleri, herkes için eşit, ulaşılabilir, nitelikli ve parasız olmalıdır! Bütün sağlık harcamaları başkaca biç bir katkı, katılım payı, ilave ücret, sağlık primi koşulu olmadan genel vergilerden karşılanmalıdır.

Kısacası sosyal devlet yardımları karşılıksız olmalı, hiç bir hizmetin zorla satılmaması gerekir. İşsiz insanları borçlandırmak yerine onlara düzenli bir gelir ve iş imkanı sağlanmalıdır. Geliri olmayandan gelir talep edilmemeli, üzerinde tasarruf yetkisinin olmadığı,başkasına ait gelirden sorumlu tutulmamalıdır.

“Odağında;   kâr değil   toplumsal yarar! Piyasa  değil;   insan   olan kamu sağlık hizmetleri, devletin vazgeçilmez ve zorunlu görevidir” Özellikle zorunlu GSS uygulamasının sosyal devlet ve daha özgür ülke söylemleriyle ters düştüğünü düşünmekteyim. Bir işsize yararlanmadığı hizmetin karşılığını ödetmek, devletin hak ettiği meşru bir kazanç değildir. Bu yüzden bu tür uygulamalar toplum vicdanında yara açmaktadır ve kabul görmemektedir..

Üzerinde durulan başka bir konu ise dindarlık ve din eğitimi. Kuran- Kerimin okullarda seçmeli ders olarak okutulması çok güzel bir uygulama. O halde ona gereken saygı  ve önemi gösteriyorsak, onu  anlamak ve  onun mesajları üzerinde düşünmemiz gerekiyor. Yukarıdaki söylediklerimize paralel olarak Maun suresinde kamu haklarına vurgu yapılmakta, yetim hakkı yiyerek ibadet edenleri Allah lanetlemektedir. Gerçekten kuranı anlayıp onun ahlakıyla ahlaklanabiliyorsak amacımıza ulaşmış oluruz.

Kamunun hakkını korumak

“Bir kısım insanlar, Allâh’ın mülkünden haksız bir sûrette mal elde etmeye girişirler. Hâlbuki bu, kıyâmet günü onlara bir ateştir, başka  bir  şey değil.” (Buhârî, Humus, 7) buyuruyor.

Sonuç olarak kamu haklarının ve kişi haklarının korunması ve önemine vurgu yapılarak bunun ihlalinin büyük sorumluluk ve suç olduğuna değinilmektedir.. Yazımızı Mehmet Akif’in bir sözüyle bitirelim

“İnmemiştir hele Kur'an bunu hakkıyla bilin. Ne mezarda okunmak, ne de fal bakmak için”

Kendi menfaatlerini toplumdan üstün görmemek

Bilinçli yurttaş olmak doğruları görebilmenin yanında "ben" merkezli hareket etmemek, her olaya "biz" diyerek yaklaşabilmektir aynı zamanda. Sürekli değindiğim konuların başında yer alan "güzel ahlaklı olmak" bu tür bakış açılarının temelini oluşturur. Gerek aile hayatında, gerekse yaşadığı çevrede, paylaşımcılığı ve yardımseverliği kendilerine yaşam biçimi olarak seçenler, kendileri için istedikleri her güzel şeyi başkaları için de isterler. Yetiştirilme tarzının, başkalarını anlama, onlarla birlikte yardımlaşma şeklindeki duyguların gelişmesinde önemi büyüktür.

Aksi durumlarda ise bencillik, sadece kendi çıkarlarını göz etme, başkalarıyla birlikte hareket etme yerine onları saf dışı bırakma tarzı düşünceler oluşur. Anlamsız bir rekabet ve üstünlük yarışı başlar. İmrenmenin yerini kıskançlık alır. Toplum sağlığı bozulur ve kutuplaşmalar başlar.

Herkes diğer kimselere "saygı ve empati" ile yaklaşır ve onların haklarını eşit şekilde gözetirse o zaman kolektif bir ruh oluşur. Başkalarının üzüntüleriyle değil de mutluluklarıyla mutlu olabilen asil insanlara ihtiyacımız vardır.  Doğru karar verebilen, olayları sadece tek açıdan değil bütünsel olarak yorumlayabilen kimseler, bilinçli ve aydın kimselerdir. Olaylara at gözlüğü ile bakmazlar. Doğruları söylemekten imtina etmezler.

Sağlıklı ve huzurlu bir toplum olabilmenin kurallarından bir tanesi de

"Kendi menfaatlerini toplumun menfaatlerinden üstün görmemektir".

Hileden, şantajdan, ayak kaydırmaktan, iltimasdan uzak durmaktır. Bunlar gerçekten hepimizin huzurunu bozan hastalıklardır. Hak edilerek elde edilen kazanımlarda huzur olur, bereket olur, sağlık olur. Diğer türlü takdiri ilahi size bunları gülerek yedirmez, bunlardan menfaat göremezsiniz.

Hani diyorlar ya her tehdite ve saldıraya karşı "milli birlik ve beraberlik" diye. İşte bunu sağlamanın yolu yukarıdaki kuralı uygulamakla olur. Beden olarak birliktelik ruh birlikteliği ve dayanışma anlamına gelmez. Ortak değerlere sahip olunarak olur ancak. Medayanın da düşüncelerin ve algıların oluşmasıda rolü maalesef çok büyük. Burada belirleyici çoğu zaman reyting oluyor. Hangi tarz konular ilgi topluyorsa onlara yer veriliyor. Onlarca dizi ve program var, genelde çok tutulanlar içeriği "entrika, kuyu kazma, kabadayılık, varlıklı iş adamı veya mafya adamı, aşiret, ağalık" tarzı konular.  Tüm bu yayınlar gençlere ve körpe beyinlere ne kazandırıyor, ne öğretiyor bilmek isterdim. Tabi ki hayatın gerçekleri ve bazı farkındalıkların kazanılması için güzel olsa bile "olumsuz örnek teşkil edebilecek davranışlar" ile algıların oluşmasında  medyanın rolü büyüktür. Aile, çevre ve iletişim aygıtları ile bunların yalan yanlış kuşatması, kanaatlerin oluşmasında etkendir.

Ne zaman kaybediyor ne zaman kazanıyoruz?

Kendini bilmez, laf anlamaz biriyle tartışıp onun seviyesine indiğimizde mi yoksa sustuğumuzda mı kazanıyoruz?

İçinizdeki vesvese lütfen karşılık ver, ona haddini bildir diye seslenirken aslında her hareketin tetikleyici bir tuzak olduğunu biliyor muyuz?

Kendini bilmez birinin davranışlarından etkilenip kendimizi yıpratıyoruz.

Tartışma başlatan kişinin anlayacak kapasitede olduğuna inanıyorsanız konuşun. İnanmıyorsanız bilin ki ne kadar koyarsanız koyun diğerinin kabı kadar alacaktır. Yoksa kendinizi anlamsız bir kısır döngünün içerisinde bulursunuz. O an frene basma ve karşılık vermeme anıdır.

-Başkalarının haklarını çalmak için örgütlenenler, ne kadar dünyalık elde ederse etsin, ne kadar taraftar kazanırsa kazansın onların kazandıkları onlara bir fayda sağlamayacak.

-Acaba zulmeden mi kazanıyor zulme uğrayan mı? Eğer haksızlığa uğradığını düşünüyorsan bekle, zamana bırak.


Dünyanın kazananı yoktur. Ahiretin kazananı vardır.